حكومت اسلامى در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ١١٧

پرهيز از دنياگزينى

بهشت است ، او بدست خودش زنبيل مىبافت و به اطرافيانش مىگفت : كه كداميك اين زنبيل را مىفروشد . حضرت از بهاى آن يك قرص نان جو براى خودش تهيه مىكرد و مىخورد .

نيز اگر بخواهى داستان عيسى بن مريم عليهما السلام را برايت بازگو كنم ، او سنگ را بالش خود قرار مىداد ، لباس خشن مىپوشيد ، نان خشك مىخورد و خورش او گرسنگى بود . ماه ، چراغ شبهايش ؛ و مشرق در زمستان و مغرب در تابستان ، مسكنش ؛ و علف‌هاى زمين گُل و ريحان او بود . نه همسرى داشت كه او را بفريبد و به فتنه اندازد و نه فرزندى كه اندوهگينش نمايد و نه ثروتى كه او را به خود مشغول و از توجه به خداوند بازدارد و نه طمعى كه او را خوار كند .

مركبش دوپايش و خدمتكارش دو دستش بود .

در پايان اين قسمت حضرت بار ديگر به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نظر مىافكند و شرحى ديگر از زهد ايشان را بيان مىنمايد و مىفرمايد :

« فَتَأسَّ بِنَبِيِّكَ الْأَطْيَبِ الْأَطْهَرِ صلى الله عليه و آله فَإِنَّ فِيهِ أُسْوَةً لِمَنْ تَأَسَّى ، وَعَزَاءً لِمَنْ تَعَزَّى . وَأَحَبُّ الْعِبَادِ إِلَى اللَّه الْمُتَأَسِّى بِنَبِيِّهِ ، وَالْمُقْتَصُّ لِأَثَرِهِ .

قَضَمَ الدُّنْيَا قَضْماً ، وَلَمْ يُعِرْهَا طَرْفاً ، أَهْضَمُ أَهْلِ الدُّنْيَا كَشْحاً ، وَأَخْمَصُهُمْ مِنَ الدُّنْيَا بَطْناً ،

عُرِضَتْ عَلَيْهِ الدُّنْيَا فَأَبَى أَنْ يَقْبَلَهَا ، وَعَلِمَ أَنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ أَبْغَضَ شَيْئاً فَأَبْغَضَهُ ، وَحَقَّرَ شَيْئاً فَحَقَّرَهُ ، وَصَغَّرَ شَيْئاً فَصَغَّرَهُ .

وَلَوْ لَمْ يَكُنْ فِينَا إِلَّا حُبُّنَا مَا أَبْغَضَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ ، وَتَعْظِيمُنَا مَا صَغَّرَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ ، لَكَفَى بِهِ شِقَاقاً للَّهِ ، وَمُحَادَّةً عَنْ أَمْرِ اللَّهِ .

وَلَقَدْ كَانَ صلى الله عليه و آله يَأْكُلُ عَلَى الْأَرْضِ ، وَيَجْلِسُ جِلْسَةَ الْعَبْدِ ، وَيَخْصِفُ بِيَدِهِ نَعْلَهُ ، وَيَرْقَعُ بِيَدِهِ ثَوْبَهُ ، وَيَرْكَبُ الْحِمَارَ الْعَارِيَ ، وَيُرْدِفُ خَلْفَهُ .

وَيَكُونُ السِّتْرُ عَلَى بَابِ بَيْتِهِ فَتَكُونُ فِيهِ التَّصَاوِيرُ فَيَقُولُ : « يَا فُلَانَةُ - لِإِحْدَى أَزْوَاجِهِ - غَيِّبِيهِ عَنِّي ، فَإِنِّي إِذَا نَظَرْتُ إِلَيْهِ ذَكَرْتُ الدُّنْيَا وَزَخَارِفَهَا .

فَأَعْرَضَ عَنِ الدُّنْيَا بِقَلْبِهِ ، وَأَمَاتَ ذِكْرَهَا مِنْ نَفْسِهِ ، وَأَحَبَّ أَنْ تَغِيبَ زِينَتُهَا عَنْ عَيْنِهِ ،