حريم قدس (فارسى) — الصفحة ٣٨
هر عارفى كه ظهور خوارق از او بيشتر باشد حظّ كمترى از معرفت دارد
استوار بوده است ؛ امّا نه اينكه مقصد و غايت رسالت پيامبران و حجج الهى رسيدن به اين نقطه و هدف بوده باشد .
هر عارفى كه ظهور خوارق از او بيشتر باشد حظّ كمترى از معرفت دارد
هر عارفى كه ظهور خوارق از او بيشتر باشد حظّ كمترى از معرفت دارد
از اينجاست كه ميزان تكامل و فعليّت مراتب وجودى عرفاى الهى به مقدار ظهور و صدور خوارق عادات بستگى خواهد داشت .
مرحوم علّامهء طهرانى - قدّس الله سرّه - بارها مىفرمودند :
هر فرد كه ظهور اين امور از او بيشتر باشد ، حظّ و نصيب او از معرفت و ادراك عوالم توحيد كمتر است ، و هر كسى كه سعهء وجودى او بيشتر و ميزان تحقّق مراتب اسماء و صفات الهى در وجود او افزون‌تر باشد ، بروزات و ظهور اين امور از او كمتر خواهد بود ؛ زيرا مقصد اهل معرفت و توحيد ، عرفان حضرت حقّ است ، و اين مهمّ با اين امور حاصل نخواهد شد .
و لذا براى حركت دادن مردم بسوى اين هدف عالى كمتر از اين امور براى آنان آشكار مىنمايند ، تا ذهن و نفس آنان به اين مسائل خو نگيرد و در دام حواسّ باطنى و صور برزخى گرفتار نگردند .
و امّا آنان كه از معرفت حق و ادراك توحيد پروردگار عاجز و ناتوان مانده‌اند ، و دست خود را از وصول بدان ذروهءعُليا كوتاه و پاى خود را لنگ مىيابند ، براى توجّه عوامّ به سمت خود چاره‌اى جز ابراز اين گونه امور از خود نخواهند داشت ؛ و اينست فرق بين مكتب عرفان و ساير مكاتب ، گرچه سمت و سوى آنان عوالم ماوراء مادّه و طبع بوده باشد .
خداى متعال با وديعهء صفات و غرائز ارزشمند و معنوى در فطرت انسان ، راه او را به سوى حقيقت و متابعت از حقّ و پيروى از منطق عقل در هر حادثه و موقعيّتى گشوده است ؛ و جستجوى معرفت