در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — الصفحة ٩٩

ج . مهربانى و رأفت

وى در همهء زمينه‌ها برخوردى مؤدّبانه و مهربانانه داشت . او از على ( ع ) با كنيهء « ابوالحسن » ياد مىكرد و خطاب به او مىگفت :

رُوحى لِرُحِكَ الْفِداء وَ نَفسى لِنَفْسِكَ الْفِداء يا ابَالْحَسَنِ

روح و جانم فداى تو باد اى ابوالحسن ! « 1 »

او هرگز بر خلاف خواستهء على ( ع ) گام بر نداشت و همواره مطيع او بود .

آنجا كه على ( ع ) به اصرار شيخين از او خواست تا اجازه دهد آن دو به عيادت او بيايند ، به رغم ناخشنودى از ايشان گفت :

الْبَيْتُ بَيْتُكَ و الْحُرَّةُ زَوْجَتُكَ « 2 »

خانه خانهء تو است و زن نيز همسر و در اختيار تو .

زهرا ( س ) مشكلات زندگى را تحمل و آنها را از على ( ع ) پنهان مىكرد تا او را نيازارد . او هرگز از على ( ع ) چيزى نخواست كه نكند قدرت بر تهيهء آن نداشته باشد و خود مىفرمود : « من از خدا شرم دارم كه به تو چيزى را كه قدرتش را ندارى تحميل كنم . » « 3 »

خلاصه ، حضرت فاطمه ( س ) در طول مدت زندگى با اميرمؤمنان ( ع ) ، هرگز حريم آن حضرت را ناديده نگرفت و در تكريم شخصيت آن بزرگوار كوتاهى نكرد تا جايى كه حضرت على ( ع ) در اين باره فرمود :

فَوَ اللَّهِ ما اغْضَبْتُها . . . وَ لا اغْضَبَتْنى وَ لا عَصَتْ لى امْراً . « 4 »

( 1 ) . الكوكب الدّرى ، 1 / 196 .

( 2 ) . بحارالانوار . ج 28 ، ص 303 و ج 43 ، ص 198 .

( 3 ) . همان ، ج 43 ، ص 59 .

( 4 ) . همان ، ص 134 .