در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — الصفحة ٣٦

الف . دوران كودكى

هَلِ الْايمانُ الَّا الْحُبُّ وَ الْبُغْضُ « 1 »

مگر ايمان جز حبّ و بغض است ؟

ايمان ، خواستگاه حبّ و بغض و راهنما و جهت دهندهء آن است ؛ از اين روى مؤمنان از بالاترين حدّ محبّتها و كششها براى خدا برخوردار هستند :

وَ الَّذينَ آمَنُوا اشَدُّ حُبّاً للَّهِ . ( بقره : 165 )

مؤمنان ، عشقشان به خدا [ از مشركان نسبت به معبودهاشان ] شديدتر است .

حضرت زهرا ( س ) در اوج قلهء ايمان و خداشناسى قرار داشت و با همهء ذرات وجودش به او عشق مىورزيد . بهترين گواه بر وجود سراسر ايمان فاطمه ( س ) يكى تأمل در زندگى و رفتار و گفتار و حالات خود او است و ديگرى شهادت پدرش رسول اللَّه ( ص ) و همسرش اميرمؤمنان ( ع ) .

1 . جلوه‌هاى خداشناسى در زندگى حضرت فاطمه ( س )

الف . دوران كودكى

حضرت فاطمه ( س ) پنج ساله بود كه مادرش خديجه ( س ) وفات كرد .

روزى در حالى كه بى تابى مىكرد ، از رسول خدا ( ص ) پرسيد : « پدرجان ، مادرم كجا است ؟ » رسول خدا ( ص ) در اين انديشه بود كه چه پاسخى به دخترش بدهد ، كه جبرئيل نازل شد و گفت : « يا رسول اللَّه ! پروردگارت به فاطمه سلام مىرساند و مىفرمايد به او اطلاع بده كه مادرش خديجه در خانه‌هاى بهشتى با آسيه و مريم زندگى مىكند . »

در پاسخ سلام و بشارت خداوند ، حضرت زهرا ( س ) فرمود :

( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 125 .