در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — الصفحة ١١٧

1 . دفاع ازحريم ولايت

على ( ع ) و اهل بيت مشغول تجهيز پيامبر ( ص ) بودند كه عده‌اى در سقيفه اجتماع كرده و در غياب خاندان و نزديكان رسول خدا ( ص ) ابوبكر را به عنوان خليفه برگزيدند و پيشگويى پيامبر ( ص ) كه به على ( ع ) فرموده بود : « انَّ الامَّةَ سَتغدِرُبِكَ مِن بَعْدى ؛ « 1 »

امت ، بعد از من به تو نيرنگ خواهند زد » محقق شد .

اينجا بود كه رسالت تاريخى فاطمه ( س ) آغاز شد ؛ زيرا رسول خدا ( ص ) او را ملاك حق و باطل معرفى كرده و رضايت فاطمه ( س ) را رضايت خدا و خشم او را خشم خدادانسته است . « 2 »

فاطمه ( س ) در هر جبهه‌اى قرار بگيرد حقانيت آن را ثابت مىكند و ناخشنودى وى از جناحى ديگر ، بيانگر بطلان آن جناح است . از اين رو ، دختر رسول خدا ( ص ) لازم ديد موضع خود را در قبال رخدادهاى جديد روشن كند تا حق از باطل شناخته و حجت بر مردم تمام شود .

رسالتى كه فاطمه ( س ) دراين مقطع از تاريخ ايفا كرد ، از كسى جز او حتى امير مؤمنان ( ع ) ساخته نبود ؛ زيرا على ( ع ) در رأس جبههء حق قرار داشت و خود مدعى جانشينى پيامبر ( ص ) بود و مدعى نمىتواند شاهد باشد . علاوه بر آنكه سوابق درخشان و مواضع قاطعانهء على ( ع ) در ريشه كن كردن كفر و ستيز با كافران و مستكبران ، كينه‌اى ديرينه از وى بر دلهاى بازماندگان و وارثان انديشهء آنان ، نهاده بود كه زدودن آن كار آسانى نبود . روى اين جهات پرچمدار مبارزه با توطئه‌گران بايد فردى باشد كه در عين محور بودن وجود او براى حق و باطل ، بر روى هيچ كس شمشير نكشيده و با هيچ فرد از در ستيز در نياويخته باشد و در عين حال محبوب‌ترين و نزديك‌ترين فرد به پيامبر ( ص ) باشد و چنين شخصى

( 1 ) . كنزالعمال ، ج 11 ، ص 617 ، حديث 32997 .

( 2 ) . همان ، ج 3 ، ص 674 و ج 12 ، ص 111 و اسد الغابة ، ج 5 ، ص 522 .