در آمدى بر سيره فاطمى (س) (فارسى) — الصفحة ١٠٤
فصل دوازدهم : ايثار و انفاق
شده ، آنان را بر خود مقدم داشتند ، مىفرمايد :
وَ يُؤْثِروُنَ عَلى انْفُسِهِمْ وَ لَو كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَاولئِكَ هُم‌ُالمُفلِحُونَ . ( حشر : 9 )
و آنها [ مهاجران ] را بر خود مقدم مىدارند هر چند خود بسيار نيازمند باشند و كسانى كه از بخل و حرص نفس خويش مصون و محفوظ مانده‌اند رستگارانند .
امير مؤمنان ( ع ) ايثار را اوج احسان و نيكى ، « 1 »
شريف‌ترين نوع بخشش « 2 »
، برترين عبادت ، « 3 »
منش نيكوكاران وخوى نيكان و برگزيدگان « 4 »
دانسته است .
اهل بيت عصمت و طهارت با تأسّى به سيرهء نبوى ( ص ) مختصر امكانات مالى و درآمد روزمرّهء زندگى خويش را به نيازمندان مىدادند و توده‌هاى مردم را بر خود مقدم مىداشتند . در اين ميان حضرت زهرا ( س ) در اوج قرار داشت . سرتاسر زندگى او تبلور ايثار بود . او هيچ گاه حتى در سخت‌ترين شرايط ، نيازمندى را از درگاه خويش نراند سختى زندگى و گرسنگى كودكان خويش را تحمل كرد ، ليكن بازگشت مأيوسانهء درماندگان را هرگز .
زهرا ( س ) به ما آموخت كه براى رسيدن به خوبىها بايد از خويشتن گذشت :
لَن تَنالُوا البِرَّ حَتّى تُنْفِقُوا مِمّا تُحِبُّونَ ( آل عمران : 92 )
هرگز به [ حقيقت ] نيكوكارى نمىرسيد مگر از آنچه دوست مىداريد [ در راه خدا ] انفاق كنيد .
( 1 ) . شرح غرر الحكم ، ج 1 ، ص 235 .
( 2 ) . همان ، ص 228 .
( 3 ) . همان ، ص 300 .
( 4 ) . همان ، ج 2 ، ص 164 .