جلوه اى از حكومت علوى (فارسى) — الصفحة ١٥٣
ج - قاطعيت نظامى
با آنها جنگيد .
على عليه السلام در اين برخوردها شيوه‌هايى ارائه داد كه بعضى از آنها بدين قرارند :
1 - در برخورد با آشوب‌هاى داخلى به محض ديدن آثار فتنه ، خود را براى جلوگيرى از آن آماده مىكرد و نمىگذاشت آتش فتنه شعله‌ور شود و در مقابل كار انجام شده قرار گيرد . « 1 »
آن حضرت در ادامهء همين سياست پس از آن‌كه احساس كرد « طلحه » و « زبير » به رهبرى « عايشه » درصدد برپا كردن آشوب هستند و با تبليغات زهرآگين خود مشغول انحراف افكار عمومى مىباشند ، خود را آمادهء جنگ با آنان كرد . وقتى كه بعضى آن حضرت را از جنگ با آنان منع كردند ، فرمود :
سوگند به خدا من مانند « كَفتار » خوابيده‌اى نيستم كه صيّاد مدّتى در كمينش نشسته و براى فريبش چوب يا دستى را آهسته به زمين مىزند تا اين‌كه از خواب جسته و به دنبال صدا از خانه بيرون آيد و دستگيرش كنند ، بلكه من به همراهى كسى كه رو به حقّ آورده و شنوا و فرمانبردار است ، شمشير مىزنم و با گنهكارى كه از حقّ رو گردانيده و در آن شك و ترديد دارد « 2 »
تا زنده هستم مىجنگم . « 3 »
( 1 ) - نهج‌البلاغه ، خطبهء 148 ، ص 452 . ( امام در پايان اين خطبه مىفرمايد : « به خدا سوگند ، من همچون فردى نيستم كه صداى دست بر سر و سينه زدن در ماتم‌ها و خبر مرگ را ، از خبر دهنده بشنود . » )
( 2 ) - مقصود « طلحه » و « زبير » است .
( 3 ) - نهج‌البلاغه ، خطبهء 6 ، ص 59 .