جلوه اى از حكومت علوى (فارسى) — الصفحة ١٢١
شعار فتنه‌انگيز
حرام است و فقط آنچه از جانب خدا نازل شده و در قرآن آمده صحيح است .
آنان مىگفتند : هيچ يك از مسلمانان در ندانستن اينها معذور نيستند ولى در غير اينها از حلال و حرام ، تا زمانى كه دليلى روشن برايشان اقامه نشود ، معذور هستند . « 1 »
« 2 »
عقيدهء ديگر خوارج اين بود كه مىگفتند : مرتكب گناه كبيره كافر است و در آتش جهنم جاودانه خواهد ماند . آنان براى اين نظريهء نادرست خود به آيات مربوط به سرپيچى « شيطان » از سجدهء حضرت آدم عليه السلام استدلال مىكردند و مىگفتند : شيطان با اين‌كه به وحدانيت خدا عارف بود ، بر اثر ارتكاب يك گناه كبيره كافر شد . « 3 »
غافل از اين‌كه قرآن مجيد درباره شيطان مىفرمايد : « وَكانَ مِنَ الْكافِرين » « 4 »
يعنى شيطان قبل از امر به سجده ، اعتقاد به خدا و قيامت نداشت و سرپيچى از سجده باعث كفر او نشد .
اين گروه افراطى عقيده داشتند كه هر كس از مسلمانان همراه ايشان در ميدان جنگ شركت نكند و به سوى آنان هجرت ننمايد ، كافر است ، اگرچه با آنان هم‌عقيده باشد .
خوارج مىگفتند : تقيّه ( پنهان داشتن مذهب ) چه در گفتار و چه در عمل جايز نيست ، از اين رو در برخورد با ستمگران عقايد خود را به صراحت ابراز مىكردند و خود را به كشتن مىدادند .
( 1 ) - ملل و نحل ، شهرستانى ، ج 1 ، ص 123 .
( 2 ) - پيداست كسانى كه اين عقايد را درست كرده‌اند ، چگونه راه فرار از گناه را براى افراد هواپرست باز نموده‌اند .
( 3 ) - ملل ونحل ، ج 1 ، ص 122 .
( 4 ) - بقره ( 1 ) ، آيهء 34 .