دليل المرشدين إلى الحق اليقين (سيماى عقايد شيعه) ( فارسى) — الصفحة ٤٤٤
اهل سنّتى كه كاملًا با شيعه موافق‌اند
آنان كه تا حدّى با شيعه موافق‌اند
آنان كه تا حدّى با شيعه موافق‌اند
كسانى هستند كه تا حدى با شيعه هم عقيده‌اند . نووى آنها را برشمرده است ، همچون عطاء و طاووس كه گفته‌اند : وقتى سايهء چيزى به اندازهء خودش شد وقت عصر داخل شده و پس از آن وقتِ مشتركِ ظهر و عصر است تا غروب خورشيد . اين قول ، وقت خاص را آن مىداند كه سايه به اندازهء شاخص شود و پس از آن را تا غروب وقت مشترك مىداند و اين نزديك به نظريهء شيعه است .
مالك گويد : وقتى سايهء شاخص به اندازهء آن شد ، پايان وقت ظهر و آغاز وقت مشترك ظهر و عصر است و اگر سايه به نحو آشكارى از اندازهء شاخص بيشتر شود وقت نماز ظهر خارج شده است . « 1 » اين قول هم بخشى از وقت يعنى پس از برابر شدن سايه با شاخص را تا افزايش آشكار سايه نسبت به شاخص ، وقت مشترك ظهر و عصر مىداند .
سپس از او نقل كرده كه وقت ظهر تا غروب آفتاب امتداد دارد . « 2 » و اقوال ديگرى كه به نوعى با فقه شيعه موافقت‌هايى دارد .
اهل سنّتى كه كاملًا با شيعه موافق‌اند
اهل سنّتى كه كاملًا با شيعه موافق‌اند
جمع بين دو نماز از روى اختيار ، هرچند از ضروريات فقه شيعه است ، ليكن غير از شيعه هم كسانى از فقهاى اهل سنت با آن موافق‌اند .
ابن رشد گويد : در مورد جمع بين دو نماز در حضر بدون عذر ، مالك و بيشتر فقها جايز نمىدانند ، ولى جمعى از اهل ظاهر ، واشهب از اصحاب مالك آن را اجازه داده‌اند .
سبب اختلافشان ، اختلاف در مفهوم حديث ابن عباس است . بعضى آن را تأويل كرده‌اند
( 1 ) . المجموع : ج 3 ، ص 24 ( 2 ) . همان : ص 27