دليل المرشدين إلى الحق اليقين (سيماى عقايد شيعه) ( فارسى) — الصفحة ١٣١
8 . گريه بر مرده
8 . گريه بر مرده
8 . گريه بر مرده
غم واندوه هنگام از دست دادن عزيزان ، امرى فطرى براى انسان است . هرگاه به مصيبت يكى از عزيزان يا جگرگوشه‌ها و خويشاوندانش دچار شود ، احساس اندوه شديد مىكند و در پى آن اشك برچهره‌اش جارى مىشود ، بىآنكه بتواند جلوى غصّه يا گريهء خود را بگيرد . هيچ كس منكر جدّى اين حقيقت نيست . اسلام نيز دين فطرت و همسوى با آن است نه مخالف فطرت .
خداوند مىفرمايد :
« فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها » « 1 »
« توجّهت را به سوى دين حنيفت بگردان ، اين فطرت خدايى است كه مردم را بر آن سرشته است . »
براى يك آيين جهانى ممكن نيست كه اندوه و گريه بر فقدان عزيزان را حرام كند ، آن هم گريه و اندوهى كه همراه چيزى نيست كه خدا را خشمگين سازد . خوشبختانه مىبينيم كه پيامبر صلى الله عليه و آله و اصحاب بزرگوار و تابعين نيز در مسير فطرت حركت كرده‌اند .
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله براى فرزندش ابراهيم مىگريد و مىفرمايد : « چشم اشكبار مىشود و دل
( 1 ) . روم : 30