تفسير هدايت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦١٥

معناى واژه‌ها

كردن از آن است ، همچون سنت رسول اللَّه ، و اصل سنت ، استمرار و دوام داشتن است .

[ موعظة ] : چيزى است كه دل را نرم مىكند و انسان را به طرد كردن زشتى و انجام دادن كارهاى زيبا و نيك دعوت مىكند .

139 [ تهنوا ] : از وهن به معنى ناتوانى و سستى است .

140 [ قرح ] : جراحت و زخم است .

[ نداولها ] : دولت به معنى نوبت گروهى براى رسيدن به مراد است .

141 [ يمحص ] : تمحيص ، پاك كردن از عيب است .

144 [ محمد ] : از حمد گرفته شده ، و تحميد برتر از حمد و معنى آن فراگيرندهء همه محامد و امور ستوده است ، و تحميد مخصوص شخص مستولى بر امر در كمال است و خداوند پيامبر و دوست خود ( ص ) را به دو نام مشتق از نامهاى خود ( محمد ) و ( احمد ) مخصوص گردانيد .

146 [ استكانوا ] : اصل آن از كنية به معنى حالت بد است ، و هنگامى كه گفته مىشود : « فلان بكنية » يعنى سوء نيت دارد .

147 [ اسرافنا ] : از حق تجاوز كرديم و به باطل رسيديم .