تفسير هدايت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٣٤

معناى واژه‌ها

بوده است و امام و پيشوا به معنى كسى است كه حق تقديم دارد و بايد به او اقتدا شود و اطاعت او واجب است .

[ السفك ] : دوست داشتن خون و خونريزى است .

[ نسبح ] : تسبيح به معنى پاك دانستن خدا است از آنچه شايستهء او نيست .

[ نقدس ] : تقديس پاك و پاكيزه كردن ، و نقيض آن تنجيس يعنى نجس و پليد كردن است .

36 [ ازلّهما ] : زلّة و خطيئة و معصية و سيئة به معنى واحد است ، و ضد خطيئة اصابة ( به معنى مصاب و بر حق بودن ) است . مىگويند « زلّت قدمه » يعنى « قدمش لغزيد » و « زلّ فى مقالته » در گفتار خود دچار لغزش شد .

و زلّة زوال از حق است و « أزلّه الشيطان » يعنى شيطان او را از حق لغزاند و دور كرد .

[ اهبطوا ] : هبوط و نزول و وقوع ( افتادن ) در معنى همانند يكديگرند ، و آن ، حركت كردن از بالا به پايين است . گاه هبوط به معنى درآمدن در جايى و فرود آمدن در آن به كار مىرود ؛ و خداى تعالى گفت : « اهبطوا مصرا » وارد مصر شويد .

[ مستقر ] : قرار به معنى ثبات است ، و مستقر ممكن است به معنى استقرار و قرار گرفتن باشد يا به معنى مكانى كه در آن استقرار صورت مىگيرد .

[ متاع ] : متاع و تمتع و متعة و تلذّذ معانى نزديك به يكديگر دارند ، و هر چه را كه مايهء تمتع و بهره‌مندى باشد ، متاع مىخوانند .