تفسير مجمع البيان (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٤
خصوص عرب !
ذكر قرار گرفت و كلمه « صلاة » ( نماز ) در اصطلاح شرع ، بحركات مخصوص و اين عمل عبادى تخصيص يافته است و يا به همان معناى لغوى ( دعا ) آن قدر به كار رفته تا در اين نوع دعا ( نماز ) تخصّص پيدا كرده است .
وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ - از آنچه ما به آنان داده و مالك آن شده اند مقدارى به صورت طاعت و انجام امر خدا بمستمندان ميدهند .
ابن عباس ميگويد ، مقصود همان زكات واجبه است .
ابن مسعود ميگويد : منظور ، از انفاق ، نفقه دادن مرد به عائله خود مىباشد نه زكات زيرا آيه قبل از وجوب زكات نازل شد .
ضحاك ميگويد : اين انفاق ، همان صدقات مستحبه است .
محمّد بن مسلم از امام صادق عليه السلام نقل مىكند كه معناى آيه چنين است : از آنچه ما به آنان آموخته‌ايم به ديگران مىبخشند و تعليم ميدهند .
مؤلف : آنچه امام فرموده يك مصداق از انفاق كلى شامل انفاقات واجبه و مستحبه مال و علم مىباشد .
از اينكه خداوند در عداد صفات متقين و در مقام مدح آنان انفاق را ذكر مىكند استفاده مىشود كه اين انفاق از مال حلال است نه حرام زيرا انفاق از حرام قابل ستايش نيست و چون آنچه ميدهند روزى خداست پس تنها مال حلال روزى خدا است بر مردم .
خصوص عرب !
خصوص عرب !
بعضى گفته‌اند اين قسمت از آيات فقط شامل اعراب مىباشد همانطور كه آيات بعدى ( وَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ ) بخصوص اهل كتاب و غير عرب است زيرا عرب ، قبل از اسلام كتاب نداشت بنا بر اين هر آيه يك دسته از مسلمانان را بيان مىكند .
ولى اين قول درست نيست زيرا ممكن است مراد از آيه اول ، عموم متقين چه عرب و چه اهل كتاب غير عرب و آيه دوم مخصوص اهل كتاب باشد و يا اينكه