تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٩

جواب مرحوم مصنّف از استدلال قائلين به تخصيص واجب باوّل وقت

قوله : بادائه فى الاوّل : ضمير مجرورى در « بادائه » به مكلّف عود مىكند .

قوله : فتعيّن ان يكون هو الاوّل : ضمير « هو » به جزء معيّن راجع است .

متن : و الجواب :

امّا عن امتناع الفضلة فى الوقت فقد اتّضح ممّا حقّقناه آنفا ، فلا نطيل باعادته .

و امّا عن تخصيص الوجوب بالاوّل ، فبانّه لو تمّ لما جاز تأخيره عنه و هو باطل ايضا كما تقدّمت الاشارة اليه .

ترجمه :

جواب مرحوم مصنّف از استدلال قائلين به تخصيص واجب باوّل وقت

جواب مرحوم مصنّف از استدلال قائلين به تخصيص واجب باوّل وقت

مرحوم مصنّف مىفرماين :

جواب از امتناع فضله و زيادى در وقت از تحقيقى كه عن‌قريب نموديم داده شد ازاين‌رو به واسطه اعاده‌اش كلام را طولانى نمىكنيم .

و امّا جواب از تخصيص وجوب باوّل وقت :

مىگوييم : اگر اين استدلال تمام و صحيح باشد نبايد بتوان فعل را از اوّل وقت تأخير انداخت درحالىكه اين امر نيز باطل است چنانچه قبلا به آن اشاره شد .

قوله : ممّا حقّقناه آنفا : مقصود از تحقيق مزبور اين بيان است كه ايشان در استدلال بر اثبات مدّعاى اوّل خود فرمودند امر مطلق بوده و ظاهرش هرگونه اختصاصى را نفى مىكند .

قوله : فبانّه لو تمّ لما جاز تأخيره عنه : ضمير در « فبانّه » و « لو تمّ » به تخصيص وجوب راجع بوده و در « تأخيره » به واجب و در « عنه » به اوّل وقت عود مىكند .