تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٢
تفصيل
ترجمه :
جواب از دليل دوّم قائلين بوجوب عزم
جواب از دليل دوّم قائلين بوجوب عزم
مرحوم مصنّف در جواب از استدلال دوّم ايشان مىفرماين :
ما قطع و يقين داريم كه فاعل نماز مثلا وقتى نماز را انجام داد باعتبار اينكه نماز را بخصوص و تحت عنوان نماز بجاى آورده ممتثل و مطيع مىباشد نه اينكه چون يكى از دو امر واجب تخييرى يعنى فعل و عزم را اتيان نموده درحالىكه اگر بين عزم و فعل تخيير مىبود مىبايد امتثال و تحقّق آن بخاطر آن باشد كه فرد واجب تخييرى اتيان شده چنانچه اين معنا در مبحث واجب تخييرى مقرّر و ثابت است و نيز گناهى كه به واسطه اخلال به عزم حاصل مىشود بفرض كه آن را قبول كنيم نه بخاطر آنست كه مكلّف چون بين آن و نماز مخيّر بوده تا همچون خصال كفّاره باشد بلكه از اين جهت بوده كه عزم بر فعل هر واجبى بطور اجمال در وقتىكه التفات به آن اجمالى بوده و بنحو تفصيل در موردى كه توجّه به آن تفصيلى باشد خود از احكام ايمان و لوازم اعتقاد بوده كه در صورت ثبوت ايمان و اعتقاد عزم و قصد مزبور نيز ثابت مىباشند اعمّ از اينكه وقت واجب داخل شده يا داخل نشده باشد پس عزم ياد شده واجب ممتد و مستمرّى است كه در وقت التفات بواجبات بطور اجمال يا تفصيل لازم و واجب مىباشد و وجوبش بنحو تخيير بين آن و نماز نبوده بلكه واجب تعيينى مىباشد .
تفصيل
تفصيل
قائلين بوجوب عزم فرمودند كه عزم از افراد واجب تخييرى است چه آنكه حكم خصال كفّاره در آن مىباشد مرحوم مصنّف از اين استدلال دو جواب بشرح زير مىدهند :