تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٣

تقرير دوّم

قوله : او آخره : يعنى آخر وقت .

قوله : و لا بجزء من اجزائه المعيّنة : ضمير در « اجزائه » به وقت راجع است .

قوله : بل ظاهره ينفى التّخصيص : ضمير در « ظاهره » به امر راجع است .

قوله : ضرورة دلالته على تساوى نسبة الفعل : ضمير در « دلالته » به ظاهر امر عود مىكند .

قوله : ففى اىّ جزء ادّاه فقد ادّاه فى وقته : ضمير فاعلى در « ادّاه » به مكلّف و ضمير مفعولى آن به واجب عود مىكند چنانچه ضمير در « فى وقته » نيز به واجب عائد است .

قوله : فان كان آخر الوقت : ضمير در « كان » به جزء معيّن راجع است .

قوله : فى غيره : يعنى در غير آخر وقت .

قوله : مقدّما لصلاته على الوقت : ضمير در « لصلاته » به مكلّف راجع است .

قوله : فلا تصحّ : يعنى فلا تصحّ الصّلاة .

قوله : كما لو صلّاها قبل الزّوال : ضمير فاعلى در « صلّاها » به مكلّف و ضمير مفعولى به صلاة راجع است .

قوله : و ان كان اوّله : ضمير در « كان » به جزء معيّن و ضمير در « اوّله » به وقت راجع است .

قوله : كان المصلّى فى غيره : يعنى در غير اوّل وقت .

قوله : فيكون بتأخيره له عن وقته : ضمير در « فيكون » و ضمير مجرورى در « بتأخيره » به مكلّف راجع بوده و ضمير در « له » و « وقته » به واجب عود مىكند .

قوله : كما لو اخّر الى آخر وقت العصر : ضمير فاعلى در « اخّر » به مكلّف راجع است .