تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٥
استدلال قائلين بتفصيل
به اين نحو توجيه كرد تعسّفى بحت بلكه افترائى آشكار به ايشان مىباشد .
قوله : انّما يتمشّى : يعنى انّما يجرى .
قوله : اطلق فيها الاستلزام : ضمير در « فيها » به عبارات راجع است .
قوله : فحكمه على الكلّ : ضمير در « حكمه » به بعض اهل العصر راجع است .
قوله : تعسّف بحت : كلمه « تعسّف » يعنى بىراهه رفتن و لفظ « بحت » يعنى خالص .
قوله : بل فرية بيّنة : كلمه « فريه » يعنى افتراء و بهتان .
متن : و احتجّ المفصّلون :
على انتفاء الاقتضاء لفظا به مثل ما ذكرنا فى برهان ما اخترناه .
و على ثبوته معنى بوجهين :
احدهما انّ فعل الواجب الّذى هو المأمور به لا يتمّ الّا به ترك ضدّه و ما لا يتمّ الواجب الّا به فهو واجب و حينئذ فيجب ترك فعل الضّدّ الخاصّ و هو معنى النّهى عنه .
و جوابه :
يعلم ممّا سبق آنفا ، فانّا نمنع وجوب ما لا يتمّ الواجب الّا به مطلقا ، بل يختصّ ذلك بالسّبب و قد تقدّم .
ترجمه :
استدلال قائلين بتفصيل
استدلال قائلين بتفصيل
كسانى كه قائل بتفصيل بوده و اقتضاء لفظى را قبول نداشته و صرفا دلالت امر بر نهى را معنا قائلند در مقام استدلال بر اين تفصيل فرمودهاند :
امر مقتضى نهى از ضدّ لفظا نمىباشد و دليلى براى آن آوردهاند كه