تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٩

فصل در بيان وظيفه علماء و آنچه بر ايشان واجب و لازم است

قوله : بالطّريق السّابق : مقصود طريق و سندى است كه در فصل قبلى ذكر گرديد .

قوله : الى ابى عبد اللّه عليه السّلام ح : عادت اهل حديث بر اين جارى شده كه وقتى سند حديث باتمام مىرسد و شروع به سند ديگر مىنمايند از كلمه « ح » استفاده مىنمايند و به آن حاء حيلوله گويند .

قوله : يطلبه للجهل و المراء : مقصود از « جهل » استخفاف ديگران و مراد از « مراء » مجادله است .

قوله : للاستطالة و الختل : كلمه « استطاله » به معناى تفاخر و فخرفروشى و « ختل » بفتح خاء و تاء به معناى فريفتن مىباشد .

قوله : يطلبه للفقه و العقل : مقصود از فقه بصيرت در دين مىباشد .

قوله : موذ ، ممار : كلمه « موذ » اسم فاعل به معناى اذيّت‌كننده مىباشد و كلمه « ممار » اسم فاعل به معناى زمين‌زننده و منكوب‌كننده مىباشد .

قوله : اندية الرّجال : كلمه « انديه » جمع « نديه » به معناى مجلس مىباشد .

قوله : تسربل : از باب تفعلل همچون تدحرج بوده به معناى ببر كردن لباس مىباشد .

قوله : فدق اللّه تعالى من هذا خيشومه : كلمه « دقّ » يعنى مىكوبد و به خاك مىمالد و كلمه « خيشوم » به معناى بينى مىباشد .

قوله : حيزومه : وسط سينه را گويند و مقصود از « قطع حيزوم » هلاك كردن و از بين بردن مىباشد .

قوله : ذو خب : كلمه « خب » بكسر خاء به معناى خدعه و نيرنگ مىباشد .

قوله : و ملق : چاپلوسى را گويند .

قوله : يستطيل على مثله : كلمه « يستطيل » يعنى فخر مىكند .