تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٢
استدلال قائلين باشتراك امر بين چهار معنا و جواب از آن
و جواب به ايشان همان جوابى است كه به آنها داديم .
قوله : و هو الاذن : ضمير « هو » به قدر مشترك بين ثلاثه راجع است .
قوله : بانّه لمطلق الطّلب و هو القدر المشترك الخ : ضمير در « بانّه » به امر راجع بوده و ضمير « هو » به مطلق الطّلب عود مىكند .
قوله : و جوابها كجوابها : ضمير مؤنّث اوّلى به « حجّة القائلين » و ضمير مؤنّث دوّمى به « حجّة من قال » راجع مىباشد .
متن : و احتجّ من زعم انّها مشتركة بين الامور الاربعة بنحو ما تقدّم فى احتجاج من قال بالاشتراك .
و جوابه مثل جوابه .
ترجمه :
استدلال قائلين باشتراك امر بين چهار معنا و جواب از آن
استدلال قائلين باشتراك امر بين چهار معنا و جواب از آن
كسانى كه گمان كردهاند صيغه « افعل » مشترك است بين چهار معنا يعنى وجوب و ندب و اباحه و تهديد به همان نحوى كه قائلين باشتراك استدلال نمودهاند دليل آوردهاند و جواب ايشان همان جوابى است كه به آنها داديم .
قوله : احتجّ من زعم انّها : ضمير در « انّها » به صيغه « افعل » راجع است .
قوله : مشتركة بين الامور الاربعة : مقصود از « اشتراك » اشتراك لفظى است .
متن :
فائدة يستفاد من تضاعيف احاديثنا المرويّة عن الائمّة عليهم الصّلاة و السّلام ، انّ استعمال صيغة الامر فى النّدب كان شايعا فى عرفهم بحيث صار