تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٩

تفصيل

در نتيجه بايد گفت نفس ظهور آيه خود احتمال وجود قرينه را دفع مىنمايد .

قوله : عقيب امرهم به : ضمير « هم » به مكذّبين راجع بوده و ضمير مجرورى در « به » به ركوع راجع است .

قوله : جاز ان يستحقّوا الذّمّ : ضمير در « يستحقّوا » به مكذّبين راجع است و كلمه « جاز » به معناى « امكن » مىباشد .

قوله : و ان كانوا غيرهم : ضمير در « كانوا » به مكذّبين و در « غيرهم » به تاركين ركوع راجع است .

قوله : لم يكن اثبات الويل : مقصود از « ويل » عذاب دائم مىباشد .

قوله : فدلّ على انّ الاعتبار به لا بالقرينة : ضمير فاعلى در « فدلّ » به ترتّب ذمّ على مجرّد مخالفة الامر راجع است و ضمير در « به » به مجرّد مخالفة راجع است .

متن : احتجّ القائلون بانّه للنّدب بوجهين :

احدهما قوله صلّى اللّه عليه و آله و سلّم :

اذا امرتكم بشيء فأتوا منه ما استطعتم .

وجه الدّلالة : انّه ردّ الاتيان بالمأمور به الى مشيّتنا و هو معنى النّدب .

و اجيب بالمنع من ردّه الى مشيّتنا و انّما ردّه الى استطاعتنا و هو معنى الوجوب .