تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٩٧
استدلال قائلين به حقيقت و مجاز بودن استعمال
زيرا معناى مجازى در موضوع له داخل نبوده ولى الآن در وقت اطلاق لفظ در معنا داخل قرار داده شده پس اين استعمال مجازى مىباشد .
تفصيل
تفصيل
قوله : لكونه مجازا : ضمير در « لكونه » باستعمال راجع است .
قوله : بانّ استعماله فيهما : ضمير در « استعماله » به لفظ و در « فيهما » به حقيقت و مجاز راجع است .
قوله : و هو الآن داخل : ضمير « هو » به معناى مجازى راجع بوده و مقصود از « الآن » وقت استعمال لفظ در معنا مىباشد .
قوله : فكان مجازا : ضمير در « فكان » به استعمال راجعست .
متن : و احتجّ القائل بكونه حقيقة و مجازا بانّ اللّفظ مستعمل فى كلّ واحد من المعنيين و المفروض انّه حقيقة فى احدهما ، مجاز فى الآخر ، فلكلّ واحد من الاستعمالين حكمه .
ترجمه :
استدلال قائلين به حقيقت و مجاز بودن استعمال
استدلال قائلين به حقيقت و مجاز بودن استعمال
كسانى كه قائل به حقيقت و مجاز بودن استعمال مىباشند در مقام استدلال گفتهاند :
لفظ در هريك از دو معنا استعمال شده و فرض اينست كه در يكى حقيقت و در ديگرى مجاز مىباشد ، پس براى هريك از اين دو استعمال حكم مربوط به آن مترتّب مىگردد يعنى باعتبار استعمالش در معناى حقيقى حقيقت و به ملاحظه به كار رفتنش در معناى مجازى ، مجاز مىباشد .