تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٧

5 - دور داشتن انسان از الحاد و شرك

اين فقير مسكين و عبد مستكين به پيشگاه حضرت دوست عرضه داشته :

يا رب تو علاج درد مايى * بردرد درون ما شفايى

ما خسته دل و فسرده حاليم * از بار گنه شكسته باليم

غرقيم همه به بحر عصيان * هستيم گداى لطف و احسان

با اين كه ز كبرْ خود نمائيم * در اصلْ فناى در فناييم

هستىّ و خوديّتى نداريم * از خويش منيّتى نداريم

بر درگه تو ذليل و خواريم * سرمايه بجز گنه نداريم

اى غوث و غياث بى پناهان * بخشندهء جملهء گناهان

يا رب تو ببين اسير نفسيم * عمرى است همه هوا پرستيم

از بادهء كبر جمله مستيم * آلودهء هر گناه و پستيم

شد تيره ز معصيت دل ما * شد نار جحيمْ حاصل ما

بگشاى درى ز توبه اى يار * ما را تو ز معصيت نگهدار

ما گر چه به عهد بى وفائيم * لكن به در تو ما گداييم

بر سائل خود عنايتى كن * از غمزدگان حمايتى كن

اى مايهء آبروى مسكين * ثابت قدمم نماى در دين

( مؤلف )

5 - دور داشتن انسان از الحاد و شرك

5 - دور داشتن انسان از الحاد و شرك

دور بودن از شرك در هر كيفيّت و شكلش اعمّ از دنيا پرستى ، مقام پرستى ، شهوت پرستى ، هوا پرستى ، طاغوت پرستى ، شيطان پرستى ، محض عنايت و لطف حق به بندگان است .

چون ايمان خالص و عمل صالح بر شؤون حيات حاكم گردد بساط شرك از سرزمين هستى انسان ، جمع مىشود .