تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٧

نبوّت و امامت ، راه رسيدن به ربوبيّت

پخته سازد فطرت هر خام را * از حرم بيرون كند اصنام را

نغمه زا تار دل مضراب او * بهر حق بيدارى او خواب او

( اقبال پاكستانى )

نبوّت و امامت ، راه رسيدن به ربوبيّت

نبوّت و امامت ، راه رسيدن به ربوبيّت

آن درى كه خداوند بزرگ براى شناخته شدن مقام ربوبيّتش به روى ما باز كرد درِ نبوّت و امامت است .

امام على عليه السلام در خطبهء اوّل « نهج البلاغه » مىفرمايد :

وَاصْطَفى سُبْحانَهُ مِنْ وُلْدِهِ أنْبِياءَ ، أخَذَ عَلَى الْوَحْىِ ميثاقَهُمْ ، و عَلى تَبْليغِ الرِّسالَةِ أمانَتَهُمْ . « 1 »

خداوند سبحان پيامبرانى از فرزندان آدم برگزيد كه در برنامهء وحى و امانتدارى در ابلاغ رسالت از آنان پيمان گرفت .

پيمان ابلاغ رسالت بزرگترين پيمانى است كه ممكن است تصوّر شود ، پيمانى است كه خداوند از پيامبران براى پذيرش وحى و ابلاغ حقايق وحى شده به انسان‌ها مىگيرد .

بديهى است كه وحى بايستى بر دلى وارد شود كه از هر گونه خس و خاشاك و هوا و هوس و خودخواهىها پاك و منزّه باشد و اندك آلودگى درونى مجراى آب حيات وحى را تيره مىسازد .

مسلّم است كه پيامبران در رسانيدن حقايق وحى شده به مردم بايستى به همه گونه گذشت و فداكارى تن دهند .

در حقيقت وضع حياتى يك پيامبر چنين است كه زندگى خود را بر مبناى

( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 1 .