تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٥

رزق و روزى در روايات

دعا نمىكنم ، برو و روزى خود را با اسباب و وسايلى كه خداوند مقرّر فرموده تحصيل كن . « 1 »

لَيْسَ مِنّا مَنْ تَرَكَ دُنْياهُ لِآخِرَتِهِ وَلا آخِرَتَهُ لِدُنياهُ . « 2 »

از ما نيست كسى كه دنيايش را براى آخرت و يا آخرت خود را براى دنيا از دست بدهد .

جلال الدّين در توضيح روايت بسيار عالى :

نِعْمَ الْعَوْنُ عَلَى الْآخِرَةِ الدُّنْيا . « 3 »

چه خوب كمكى است دنيا براى دستيابى به آخرت !

مىگويد :

« آن كس كه در كارهاى خود هدف از زندگانى را دنيا قرار داد و در جستجويش زندگانى خود را سپرى نمود ، بدترين حال را منظور كرده است ؛ زيرا كه دنيا آن چنان كه مورد تمايل ماست دستگير ما نخواهد بود ، به اين معنا كه آن « مىخواهم » بىنهايت كه فقط با يك هدف بى نهايت روحانى اشباع خواهد گشت نمىتواند با نمودها و پديده‌هاى زندگانى دنيا اشباع شود .

بهترين حال را كسى به دست آورده است كسى كه از تمام كوشش‌هاى دنيوى عنوانِ وسيله منظور نموده و عُقبى را جستجو مىكند .

دربارهء كسب دنيوى هر چه حيله و مكر و دانايى به كار ببرى سرد است و نابجاست . حيله و زيركى براى ترك دنيا پرستى شايسته مىباشد .

كسى كه در زندان نشسته و در جستجوى رهايى از زندان است ، كار خردمندانه را

( 1 ) - الكافى : 5 / 78 ، حديث 3 ؛ تهذيب الاحكام : 6 / 324 ، باب 93 ، حديث 9 . ( 2 ) - من لا يحضره الفقيه : 3 / 156 ، حديث 3568 ؛ وسائل الشيعة : 17 / 76 ، باب 28 ، حديث 22025 . ( 3 ) - الكافى : 5 / 72 ، حديث 9 ؛ وسائل الشيعة : 17 / 29 ، باب 6 ، 21898 .