تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٦٣

خلقت آفرينش

[ « 3 » ابْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ ابْتِدَاعاً و اخْتَرَعَهُمْ عَلَى مَشِيَّتِهِ ]

موجودات را به قدرتش آفريد ؛ آفريدنى خوش‌نما و مخلوقات را به اراده‌اش ساخت ، ساختنى زيبا .

خلقت آفرينش

خلقت آفرينش

در قرآن مجيد دو بار كلمهء بديع ذكر شده :

1 - در سورهء مباركهء بقره :

بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَإِذَا قَضَى أَمْراً فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ » « 1 »

[ بىسابقهء ماده ، مدت و نقشه ] پديدآورندهء آسمان‌ها و زمين است . وهنگامى كه فرمان به وجود آمدن چيزى را صادر كند فقط به آن مىگويد : « باش » . پس بىدرنگ مىباشد .

2 - در سورهء مباركهء أنعام :

بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ أنّى يَكُونُ لَهُ وَلَدٌ وَلَمْ تَكُنْ لَهُ صاحِبَةٌ وَخَلَقَ كُلَّ شَىْءٍ و هُوَ بِكُلِّ شَىْءٍ عَليمٌ » « 2 »

( 1 ) - بقره ( 2 ) : 117 . ( 2 ) - انعام ( 6 ) : 101 .