تفسير كابلى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٠
سورة آل عمران
مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ فِي هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيها صِرٌّ أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ
صفت آنچه خرج مىكنند در اين زندگانى دنيا ، مانند باديست كه باشد در آن سرماى سخت ؛ رسيد كشت قومى را كه ستم كردند بر خويشتن ؛ پس نابود ساخت آن را ؛
تفسير : خداوند ( ج ) در اينجا مقابل صالحان و متّقيان ، حال و انجام كافران را بيان مىكند .
پيشتر فرمود : « وَ ما يَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ يُكْفَرُوهُ » يعنى : عمل نيك مؤمنان ، اگرچه بسيار كوچك هم باشد ، به كارشان مىآيد ، و هيچ عمل نيك آنها بىقدر نمىماند ؛ بر خلاف آن ؛ كافر چندانكه مال و نيروى دنيا را صرف كند ، و اگرچه آن را خيرات و ثواب بس بزرگ پنداشته انجام دهد ، در قيامت هيچ قدر و ارزشى ندارد ، و پرسشى از آن نمىشود ؛ زيرا ، هر عمل چون از روح ايمان و معرفت حقيقى عاريست ، مرده و بيجان است ، و در اين سراى فانى جزاى آن نيز چنين فانى و زوال‌پذير داده خواهد شد ؛ آنچه عمل را ابدى نگهميدارد ، ايمان و ايقان است .
اعمالى كه از ايمان عاريست ، مثال آن‌چنان مىباشد كه ستمكارى شرير كشت نموده ، و بستانى آباد كرده بود ؛ امّا ، براى حراست آن از برف و تگرگ ، انتظامى نگرفته بود ؛ و روزى چند به تماشاى خضرت و شادابى آن خرسند شد ، و اميدهاى بسيار مىپرورانيد ؛ ناگهان ، از شرارت و بخت بد او ، هواى سرد وزيدن گرفت ؛ و چندان برف و تگرگ باريد كه كشتزار وى در عين خرمى و شادابى سوخت ؛ و در نتيجه ، بر تباهى كلّى او جز كف حسرت و افسوس چيزى باقى نماند . نه آرزوهاى وى برآورده گرديد ، و نه هنگام نيازمندى از محصول آن منتفع شد . چون اين تباهى سزاى شرارت و بيداد بود ، ازين رهگذر ، به اين مصيبت وى از آن اجر اخروى كه به مؤمنان مىرسيد ، اين را نصيبى نشد . بعينه ، اين مثال كافرانى است كه به شرك و كفر خويش