تفسير كابلى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣١٥

سورة آل عمران

فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسى مِنْهُمُ الْكُفْرَ

پس هرگاه دانست عيسى از بنى اسرائيل كفر را ؛

تفسير : يعنى آنها دين مرا نمىپذيرند و بر ايذا و زحمت متوجّه خواهند بود .

قالَ مَنْ أَنْصارِي إِلَى اللَّهِ

گفت : كيست مددكاران من در راه خدا ؟

تفسير : به من يارى دهند و در ترويج دين الهى ( ج ) معاونت نمايند .

قالَ الْحَوارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ

گفت حواريّون : مائيم مددگاران ( راه ) خدا ؛

تفسير : نصرت الهى ( ج ) اين است كه به دين و آئين و پيغمبران او نصرت داده شود ؛ چنان كه انصار مدينه به حضرت پيغمبر و دين حق مدد نمودند .

آمَنَّا بِاللَّهِ وَ اشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ ( 52 )

ايمان آورديم به اللّه ، و گواه باش كه ما فرمانبرداريم .

تفسير : حواريان كه بودند و اين لقب چگونه بر آنان نهاده شد ؟ - علماء را در اين‌باره اقوال مختلف است ؛ قول مشهور آن است : اوّل دو نفرى كه به عيسى ( ع ) متابعت كردند ، گازر بودند ، و به مناسبت شستن جامه آنها را « حوارى » مىگفتند ؛ عيسى به آنها گفت : لباس چه مىشوئيد ؟ من به شما طريق شستن دل‌ها را مىآموزم ! حواريّون به وى پيوستند ؛ و ساير رفقاى عيسى نيز بدين مناسبت به حوارى شهرت يافتند .