تفسير كابلى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٦
سورة آل عمران
سورة آل عمران
سورة آل عمران
سورة آل عمران مدينّة و هى مائتا آية .
( سورهء آل عمران در مدينة نازل شده و آن دو صد « 1 » آيت است ) .
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
آغاز مىكنم به نام خدائى كه بىاندازه مهربان ، نهايت بارحم است
الم ( 1 ) اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ ( 2 )
الف - لام - ميم اللّه ، نيست هيچ معبودى غير او ؛ زنده ، تدبيركنندهء همه است .
تفسير : وفد معزّزى ، مركّب از شصت نفر عيسائيان نجران « 2 » به حضور پيغمبر ( ص ) آمدند . در آن ميان عبد المسيح عاقب حيثيّت امارت و سيادت داشت ؛ ايهم السيّد مشاور و مدير هيئت بود ؛ ابو حارثة بن علقمه از پيشوايان بزرگ مذهبى ، به رتبهء رئيس علماء ، داراى شهرت و امتياز بود ، و نسبا به بنى بكر بن وائل قبيلهء معروف عرب منسوب بود ، و بعدا در نصرانيّت فائق گشت ؛ سلاطين روز ، نظر به صلابت او در امور دين و مجد و شرف مقام او به ديدهء احترام در او مىنگريستند . علاوتا ، در امور مالى به وى مدد مىكردند ، و كليسايى جهت او تعمير ، و مرتبهء بزرگ مذهبى را تفويضش كردند . اين وفد به كمال شأن و شكوه نزد پيغمبر ( ص ) حاضر شد ، و در مسائل متنازع فيه گفتگو كرد ، كه در سيرت محمّد ابن اسحق به تفصيل ذكر شده ، و تقريبا هشتاد - نود آيت از اوائل سورهء آل عمران در اين‌باره فرود آمده .
اساس عقيدهء عيسائيان اين است كه حضرت مسيح بعينه خدا يا پسر خدا يا يكى از خدايان سه‌گانه است . آيات اوليه سورهء آل عمران ، همچنانكه توحيد خالص الهى را ثابت مىكند ، به ذكر صفات الهى ( ج ) كه « حىّ » و « قيّوم » مىباشد ، اين دعوى عيسائيان را به
( 1 ) . دويست ( 2 ) . كاروانى شكوهمند از مسيحيان نجران