تفسير كابلى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٤

سورة البقرة

حُدُودَ اللَّهِ وَ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ يُبَيِّنُها لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ( 230 )

احكام اللّه را ؛ و اين احكام اللّه است كه بيان مىكند آن را براى قومى كه مىدانند .

تفسير : هرگاه شوهرى زوجهء خود را سوّم بار طلاق دهد ؛ اين زن برايش حلال نمىشود ، مگر وقتى كه زن مذكور با ديگرى نكاح كند ، و شوهر دوّم با وى جماع نمايد ، و به رضا آن را طلاق دهد ، و مدّت عدّت بگذرد ؛ آن وقت با شوهر اوّل نكاح جديد آن جايز است . اين را « جلاله » گويند ، و بعد از حلاله نيز نكاح با شوهر اوّل در صورتى است كه آنها ( زن و شوهر ) عزم كرده باشند كه حدود و احكام الهى را استوار مىدارند ، يعنى حقوق همديگر را وفا مىكنند ، و بر عزم خويش اعتماد داشته باشند ؛ ورنه ، مسئله به نزاع با همى و اتلاف حقوق انجامد ، و به گناه مبتلا گردند .

وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ

و هنگامى كه طلاق داديد زنان را ، پس رسيدند عدّت‌شان را ؛

تفسير : آنگاه كه عدّت نزديك به اختتام برسد ؛

فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَ لا تُمْسِكُوهُنَّ ضِراراً لِتَعْتَدُوا

پس نگهداريد ايشان را موافق دستور ( به وجه پسنديده ) ، يا رها كنيد ايشان را به وجه پسنديده ؛ و نگه مداريد ايشان را براى ضرر رسانيدن كه تجاوز كنيد ؛