تفسير كابلى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٧١

سورة البقرة

آباءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً

پدران شما را ، بلكه بيشتر ياد كردن ؛

تفسير : در دهم ذى الحجّه ، وقتى كه از افعال حج : جمره زدن ؛ ذبح قربانى ؛ تراشيدن سر ؛ طواف كعبه ؛ سعى در صفا و مروه ، فارغ شديد ؛ هنگام قيام در منى ، خدا را ذكر كنيد ، چنان كه در روزگار كفر فضايل پدران و نياكان خود را ذكر مىكرديد ؛ بلكه بيشتر خدا را ذكر كنيد . عرب از قديم رسم داشتند كه بعد از فراغ حج سه روز در منى توقّف مىكردند ، و آن را عيد مىگرفتند ، و در آن بزرگى و فضايل اسلاف خود را بيان مىكردند . خداوند ( ج ) آنها را از اين كار بيهوده منع فرموده ، امر كرد كه در اين ايّام ، كبريائى و ستايش خدا را بيان كنيد .

فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ ( 200 ) وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ ( 201 )

پس بعضى از مردم كسى است كه مىگويد : اى پروردگار ما ، بده به ما ( نصيبهء ما را ) در دنيا ؛ و نيست او را در آخرت هيچ نصيب ( نعمت ) .

و بعضى از مردم كسى است كه مىگويد : اى پروردگار ما ، بده ما را در دنيا خوبى ؛ و در آخرت خوبى ؛ و نگهدار ما را از عذاب دوزخ .