تفسير كابلى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٢٣

سورة البقرة

علاوه بر يهود ، تمام آن كسانى كه حكم الهى ( ج ) را براى اغراض دنيوى اخفا كنند ، در حكم اين آيه داخلند .

أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ ( 159 )

آن گروه لعنت مىكند ايشان را خدا و لعنت مىكند ايشان را لعنت‌كنندگان .

تفسير : لعنت‌كنندگان عبارتند از جنّيان ؛ مردمان ؛ فرشتگان و همه اشياى ذىروح ؛ زيرا ، چون آنها بر روى حق پرده مىافكنند ، به كيفر جرايم ايشان در سرتاسر گيتى قحط و و با عام مىشود ، و حتى به حيوان و جماد نيز صدمه مىرسد ؛ همه بر آنان لعنت مىكنند .

إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَيَّنُوا فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ

مگر كسانى كه توبه كردند ، و اصلاح كردند مفاسد خود را ، و بيان كردند آنچه را مىپوشيدند ؛ پس آن گروه ، مىپذيرم توبه ايشان را ؛

تفسير : اگرچه نسبت به حق‌پوشى آنها بعضى مردم به ورطهء گمراهى سرگردان شدند ؛ امّا ، چون از اخفاى حق بعدا توبه كردند ، و آن را كاملا آشكار ساختند ، به جاى لعنت بر آنها رحمت مىفرستيم ؛ زيرا ما توّاب و رحيميم .

وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 160 ) إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ و من پذيرندهء توبه‌ام ، نهايت مهربان .

هر آئينه كسانى كه كافر شدند و مردند در حالى كه كافر بودند ؛ آن گروه بر ايشان لعنت