تفسير كابلى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٩٢

سورة البقرة

وَ اتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً وَ لا يُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا تَنْفَعُها شَفاعَةٌ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ ( 123 )

و بترسيد روزى را كه كفايت نكند هيچ كسى از هيچ كسى چيزى را ؛ و پذيرفته نشود از وى بدل ؛ و سود ندهد او را شفاعت ؛ و نه ايشان يارى داده شوند .

تفسير : بعد از ذكر تمام احوالات آنها ، چيزى كه پيشتر به ياد بنى اسرائيل داده شده بود ، براى تنبيه و تأكيد دوباره ذكر شد ، تا در اذهان ايشان كاملا راسخ گرديده به هدايت مقرون شوند ؛ و آشكار شود كه مطلب « 1 » از ذكر داستان ، هدايت ايشان است .

وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ

و ياد كن هنگامى كه بيازمود ، يعنى امر كرد ، ابراهيم را پروردگار او ، به سخنى چند ؛

تفسير : چون اعمال حج ؛ ختنه ، و دو نيمه ساختن موى فرق سر ، مسواك ؛ و غيره . وقتى كه حضرت ابراهيم ( ع ) تمام اين احكام را بر طبق اوامر خدا و خلوص دل انجام داد ، خداوند او را پيشواى مردم ساخت .

فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً

پس به انجام رسانيد آنها را گفت ؛ هر آئينه من گرداننده‌ام ترا براى همه مردمان پيشوا .

( 1 ) . مقصود