تفسير كابلى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٨٨

سورة البقرة

وَ قالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ كُلٌّ لَهُ قانِتُونَ ( 116 ) بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ إِذا قَضى أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ ( 117 )

و گفتند : گرفت اللّه فرزند ! از همه سخنان پاك است ؛ بلكه او راست هر چه در آسمانها و زمين است ؛ همه وى را فرمان‌برانند .

آورنده ( بىسابقه آفريدگار ) آسمانها و زمين است و چون حكم كند كارى را ( پس ) جز اين نيست كه گويد او را : شو ! پس مىشود .

تفسير : يهود حضرت عزير عليه السّلام و نصارى حضرت عيسى ( ع ) را پسر خدا مىخواندند اللّه تعالى در اين آيه سخنان آنها را ترديد فرمود ، « 1 » كه خداوند از همه نقايص منزّه است بكله همهء آنها مملوك و مطيع و مخلوق او تعالى هستند .

وَ قالَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ لَوْ لا يُكَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتِينا آيَةٌ

و گفتند آنان كه هيچ نمىدانند چرا سخن نمىگويد با ما اللّه ؟ يا نمىآيد بما كدام نشانه‌اى ؟ !

( 1 ) . رد و تكذيب فرمود ،