تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٧٦
مؤلّف گويد :
قوله : و اريد منه شخص نفسه : ضمير در « منه » و « نفسه » به زيد راجعست .
قوله : ففى صحّته بدون تأويل : ضمير در « صحّته » به اطلاق راجع است .
مؤلّف گويد :
مؤلّف گويد :
از عبارت « بدون تأويل » اينطور استفاده مىشود كه اگر در عبارت « زيد لفظ » تأويل و تقدير قائل شويم اطلاق مزبور صحيح مىباشد مثلا بگوئيم :
زيد هو اللفظ يا زيد ، هذا اللفظ لفظ .
قوله : لاستلزامه اتّحاد الدّالّ و المدلول : ضمير در « لاستلزامه » به صحّة اطلاق راجع است .
قوله : و بيان ذلك : يعنى و بيان استلزام الاشكال .
قوله : انّه ان اعتبر دلالته على نفسه : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و در « دلالته » به لفظ « زيد » راجع است .
قوله : حينئذ : يعنى حين اطلاق اللّفظ و ارادة شخصه و مىتوان گفت معناى اين كلمه حين عدم التّأويل مىباشد .
قوله : لزم تركّبها من جزءين : ضمير در « تركّبها » به « القضيّة » راجعست .
قوله : لان القضيّة اللّفظيّة على هذا : مشار اليه « هذا » عدم دلالة اللّفظ على نفسه مىباشد .
قوله : لا الموضوع : مقصود موضوع صناعى است و آن عبارتست از ذات موضوع كه به واسطه لفظ موضوع و مسند اليه حكايت شود .
قوله : فتكون القضيّة المحكيّة بها : ضمير در « بها » به قضيّه لفظيّه راجع است .