تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٢

نكته چهارم

كلمه « الاوّل » صفت است براى « اتيانه » و ضمير در « اتيانه » نيز به عبد راجع مىباشد .

قوله : بدلا عنه : يعنى بدلا عن الامتثال الاوّل .

قوله : كما اذا امر باهراق الماء فى فمه : ضمير در « امر » و « فمه » به مولى راجع است .

قوله : لرفع عطشه فاهرقه : ضمير در « عطشه » به مولى و ضمير فاعلى در « اهرقه » به عبد و ضمير مفعولى آن به ماء راجع است .

قوله : لو لم يعلم انّه من اىّ القبيل : ضمير در « يعلم » به عبد و در « انّه » به امتثال راجع است .

قوله : فله التّبديل باحتمال ان لا يكون علّة : ضمير در « فله » به عبد و در « لا يكون » به امتثال راجع است .

قوله : فله اليه سبيل : ضمير در « فله » به عبد و در « اليه » به تبديل عود مىكند .

قوله : و يؤيّد ذلك : مشار اليه « ذلك » جواز تبديل مىباشد .

قوله : بل يدلّ عليه : كلمه « بل » به معناى ترقّى بوده و ضمير در « عليه » به جواز تبديل رجوع مىكند .

قوله : احبّهما اليه : ضمير تثنيه به فرادى و جماعت راجع بوده و ضمير در « اليه » به حقتعالى راجع است .

متن : الموضع الثّانى و فيه مقامان :

المقام الاوّل فى انّ الاتيان بالمأمور به بالامر الاضطرارى هل يجزى عن الاتيان بالمأمور به بالامر الواقعى ثانيا بعد رفع الاضطرار فى الوقت اعادة و فى خارجه