تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٣٦

تحرير و شرح

مأمور به در اوّل وقت است مقتضاى اين كلام آنست كه بعصيان مكلّف و عدم اتيانش در اوّل وقت امر ساقط مىشود .

ولى اگر معتقد باشيم كه مطلوب دو چيز است :

الف : اتيان اصل فعل .

ب : آوردن آن در ابتداء وقت .

پرواضح است با ترك مأمور به در اوّل وقت لازمست در آن بعدى به آوردن آن مبادرت ورزيده شود .

مرحوم مصنّف مىفرماين :

از نظر ما حقّ اينست كه در نفس صيغه هيچ قرينه‌اى كه دلالت بر تعدّد يا وحدت مطلوب كند وجود ندارد و الزاما آن را بايد به كمك قرينه دريابيم .

قوله : بحيث لو عصى لوجب عليه الاتيان به فورا : ضمير در « عصى » و « عليه » به مكلّف و در « به » به مكلّف به راجع است .

قوله : على هذا القول : يعنى قول به فوريّت .

قوله : او تعدّده : يعنى تعدّد المطلوب .

قوله : و لا يخفى انّه لو قيل : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .

قوله : بدلالتها على الفوريّة : ضمير در « دلالتها » به صيغه عود مىكند .

قوله : لما كان لها دلالة : ضمير در « لها » به صيغه امر راجع است .

قوله : من وحدته او تعدّده : كلمه « من » بيان است از « المطلوب » و ضميرهاى « وحدته » و « تعدّده » به آن راجع مىباشد .