تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٩

مناقشه مرحوم مصنّف در دلالت آيات بر فوريّت

مىباشد فلذا در دلالت بسيارى از آيات بر فور اين‌طور ادّعا شده كه اين دلالت مستند به قرينه است .

قوله : الحقّ انّه لا دلالة للصّيغة : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » است .

قوله : نعم قضيّة اطلاقها : ضمير مؤنّث در « اطلاقها » به صيغه راجع است .

قوله : و الدّليل عليه : ضمير در « عليه » به عدم دلالت صيغه بر فور و تراخى راجع است .

قوله : طلب ايجاد الطّبيعة منها : ضمير در « منها » به صيغه راجع است .

قوله : بلا دلالة على تقييدها : ضمير در « تقييدها » به طبيعت راجع است .

قوله : باحدهما : يعنى باحد الفور و التّراخى .

متن : و فيه منع ، ضرورة انّ سياق آية « وَ سارِعُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ » و كذا آية « فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ » * انّما هو البعث نحو المسارعة الى المغفرة و الاستباق الى الخير من دون استتباع تركهما للغضب و الشّرّ ، ضرورة انّ تركهما لو كان مستتبعا للغضب و الشّرّ كان البعث بالتّحذير عنهما انسب كما لا يخفى فافهم .

ترجمه :

مناقشه مرحوم مصنّف در دلالت آيات بر فوريّت

مناقشه مرحوم مصنّف در دلالت آيات بر فوريّت

مرحوم مصنّف مىفرماين :

در ادّعاى مزبور منع است چه آنكه بديهى و روشن است كه سياق آيه « وَ سارِعُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ » و نيز آيه « فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ » * صرفا بعث و تحريك به روى آوردن به مغفرت و مبادرت نمودن به خير بوده بدون اينكه ترك اين دو مستلزم غضب و شرّى باشد ، زيرا بسى آشكار است كه ترك اين دو اگر مستتبع غضب و شرّ مىبود تحريك و بعث به واسطه تحذير از اين دو