تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٧

تحرير و شرح

قوله : بل مطلقا : چه فرد دوّم احسن از اوّل بوده و چه نباشد .

قوله : كما كان له ذلك قبله : ضمير در « له » به مأمور راجع بوده و مشار اليه « ذلك » تبديل مىباشد و ضمير در « قبله » به اتيان اوّل راجع است .

متن : المبحث التّاسع الحقّ انّه لا دلالة للصّيغة لا على الفور و لا على التّراخى .

نعم ، قضيّة اطلاقها جواز التّراخى .

و الدّليل عليه تبادر طلب ايجاد الطّبيعة منها بلا دلالة على تقييدها باحدهما . فلا بدّ فى التّقييد من دلالة اخرى كما ادّعى دلالة غير واحد من الآيات على الفوريّة .

ترجمه :

مبحث نهم فور و تراخى

حقّ اينست كه صيغه امر نه بر فور دلالت داشته و نه بر تراخى .

بلى ، اقتضاى اطلاق صيغه آنست كه تراخى جايز باشد .

دليل بر مدّعا

و دليل بر مدّعاى ما اينست كه از صيغه امر طلب ايجاد طبيعت تبادر مىكند بدون آنكه دلالتى بر تقييد آن به يكى از فور و تراخى داشته باشد ، بنابراين در تقييدش به هريك از آن دو قرينه‌اى لازم داريم چنانچه اين‌طور ادّعا شده است كه بسيارى از آيات قرآنى به واسطه اقترانشان به قرينه دلالت بر فوريّت دارند .

تحرير و شرح

يكى ديگر از ابحاث مربوط به صيغه امر بحث از فور و تراخى است .