تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٨
جواب مرحوم مصنّف
تحرير و شرح استدلال قائلين باشتراك امر بين وجوب و استحباب و تضعيف مرحوم مصنّف آن را
تحرير و شرح استدلال قائلين باشتراك امر بين وجوب و استحباب و تضعيف مرحوم مصنّف آن را
قائلين به اينكه امر مشترك معنوى بين استحباب و وجوب است و آن را براى قدر مشترك بين اين دو دانسته‌اند فرموده‌اند كه :
در كلمات و عبارات اهل فنّ آمده كه مىگويند :
امر بر دو قسم است :
امر وجوبى و امر استحبابى .
چون مقسم بايد در اقسام جارى باشد و الّا تقسيم غلط و اشتباه بوده لاجرم به مقتضاى اين قاعده بايد بگوئيم پس قدر مشترك بين وجوب و استحباب معناى « امر » مىباشد و به عبارت ديگر :
امر صرفا و تنها به معناى وجوب نيست بلكه براى قدر مشترك بين استحباب و وجوب وضع شده است .
جواب مرحوم مصنّف
جواب مرحوم مصنّف
مرحوم مصنّف در مقام جواب مىفرماين :
اگرچه قاعده كلّى مزبور كه مقسم بايد در اقسام جارى باشد مقبول و مورد امضاء است ولى لازم نيست كه از مقسم معناى حقيقى اراده شود بلكه بسا آن را به معنائى اعمّ از حقيقى و مجازى تقدير نموده و سپس به ملاحظه اين معناى عام تقسيمش مىكنند ازاين‌رو در مورد بحث بايد بگوئيم :
وقتى قبلا اثبات كرديم كه « امر » در معناى وجوب حقيقت است و در معانى ديگر بعنايت علاقه و رعايت مناسبت استعمال مىشود حال اگر در موردى مثل مقام تقسيم آن را به وجوب و استحباب تقسيم نمودند نفس اين