تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٢

تحرير و شرح

لام يعنى « امر » مصداق غرض باشد پس از باب اينكه مصداق كلّى نفس كلّى و حقيقت آن بوده چنانچه زيد همان انسان و واقع آن مىباشد لاجرم مىتوان به اين لحاظ بگوئيم امر چون مصداق غرض است پس همان غرض و نفس آن مىباشد .

متن : و هكذا الحال فى قوله تعالى : فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا ، * يكون مصداقا للتّعجّب لا مستعملا فى مفهومه و كذا فى الحادثة و الشّأن .

و بذلك ظهر ما فى دعوى الفصول من كون لفظ الامر حقيقة فى المعنيين الاوّلين و لا يبعد دعوى كونه حقيقة فى الطّلب فى الجملة و الشّيء .

هذا بحسب العرف و اللّغة .

ترجمه : و همچنين است حال در فرموده حقتعالى « فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا » * يعنى :

كلمه « امرنا » مصداق تعجّب است نه آنكه در مفهوم تعجّب استعمال شده باشد و به همين منوال است حال كلمه « امر » نسبت به « حادثه » و « شأن » .

و به واسطه تقرير و شرحى كه داديم ظاهر و روشن شد كه ادّعاى مرحوم صاحب فصول مورد اشكال و مناقشه است :

ايشان فرموده‌اند كه امر حقيقت در دو معناى اوّل يعنى طلب و شأن مىباشد و از نظر ما بعيد نيست كه بتوان ادّعاء نمود كلمه « امر » اجمالا در « طلب » و « شىء » حقيقت مىباشد .

سپس مىفرماين :

آنچه در اطراف كلمه « امر » نقل و ذكر گرديد از نظر عرف و لغت