تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٠

قسم سوّم

اين فرض كه صرف صحّت حمل مشتقّ بر ذات و لو در زمان گذشته براى علّت بودن كفايت نمايد .

و به عبارت ديگر :

علّت براى ترتّب حكم صرف الوجود مبدأ در ذات و مجرّد اتّصاف ذات به آن باشد و لو بعدا مبدأ از آن منقضى و زائل گردد و براى اشاره به اين معنا ذات را متّصف به وصف عنوانى قرار مىدهند .

قسم سوّم

قسم سوّم

آنكه وصف عنوانى براى اشاره به علّت بودن مبدأ براى حكم باشد ولى مجرّد صحّت حمل مشتقّ بر ذات كافى نباشد بلكه حكم دائر مدار صحّت حمل و اتّصاف ذات به مبدأ حدوثا و بقاء باشد به اين معنا تا مادامىكه تلبّس ذات به مبدأ محقّق بوده حكم نيز تحقّق داشته و پس از انقضاء مبدأ از ذات حكم نيز ساقط و زائل مىگردد .

قوله : منع التّوقّف على ذلك : مشار اليه « ذلك » وضع مشتقّ براى اعمّ از متلبّس مىباشد .

قوله : و توضيح ذلك : مشار اليه « ذلك » جواب مىباشد .

قوله : لمعهوديّته بهذا العنوان : ضمير در « معهوديّته » به موضوع حكم راجع است .

قوله : لاتّصافه به : ضمير در « لاتّصافه » به موضوع و در « به » به عنوان راجع است .

قوله : صحّة جرى المشتقّ عليه : ضمير در « عليه » به موضوع حكم راجع است .

قوله : ان يكون لذلك : ضمير در « يكون » به عنوان راجع بوده و مشار اليه « ذلك » علّيّت مبدأ براى حكم مىباشد .

قوله : صحّة الجرى عليه : ضمير در « عليه » به موضوع حكم راجع است .