تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٨

امر ششم نبودن اصل لفظى در مسئله

به مقصود نمىباشد چه آنكه وقت نطق با وقت تلبّس متّفق و متّحد است .

قوله : فى العنوان زمانه : يعنى زمان حال كه مراد وقت نطق است .

قوله : كما هو الظّاهر منه عند اطلاقه : ضمير « هو » به زمان نطق راجع بوده و ضمير در « منه » و « اطلاقه » به حال عائد است و مقصود از « اطلاق » القاء لفظ بدون قرينه است .

قوله : و ادّعى انّه الظّاهر فى المشتقّات : ضمير در « انّه » به زمان نطق راجع است .

قوله : امّا لدعوى الانسباق من الاطلاق : وجه اوّل براى ظهور زمان حال در حال نطق در مشتقّات مىباشد .

قوله : فى هذا العنوان : مقصود از « هذا العنوان » ادّعاء ظهور مشتقّات در زمان نطق مىباشد .

قوله : ما يراد بالقرينة منه : ضمير در « منه » به مشتقّ راجع است .

متن : سادسها انّه لا اصل فى نفس هذه المسألة يعوّل عليه عند الشّكّ .

و اصالة عدم ملاحظة الخصوصيّة مع معارضتها باصالة عدم ملاحظة العموم لا دليل على اعتبارها فى تعيين الموضوع له .

و امّا ترجيح الاشتراك المعنوى على الحقيقة و المجاز اذا دار الامر بينهما لاجل الغلبة فممنوع ، لمنع الغلبة اوّلا و منع نهوض حجّة على التّرجيح بها ثانيا .

ترجمه :

امر ششم نبودن اصل لفظى در مسئله

امر ششم نبودن اصل لفظى در مسئله

مرحوم مصنّف مىفرماين :

در اصل مسئله مشتقّ اصلى كه بتوان به آن در وقت شكّ اعتماد نمود وجود ندارد .