تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٣

نكته دوّم اظهر و اصحّ اقوال در اين مقام و شرح اين قول

قوله : و لذا يسرى اليه قبحه : ضمير در « اليه » به لفظ و در « قبحه » به معنا عود مىكند .

قوله : و لا يكاد يمكن جعل اللّفظ كذلك : مقصود از « كذلك » اينست كه جعل لفظ بنحو عنوان بلكه القائش در واقع القاء معنا باشد .

قوله : انّ لحاظه هكذا : ضمير در « لحاظه » به « لفظ » راجع بوده و مراد از « هكذا » همان معناى « كذلك » مىباشد .

قوله : ينافى لحاظه كذلك : ضمير در « لحاظه » به لفظ راجع بوده و معناى « كذلك » همان است كه گذشت .

قوله : حيث انّ لحاظه كذلك : ضمير در « لحاظه » به لفظ راجع بوده و معناى « كذلك » همان است كه گذشت .

قوله : فانيا فيه : كلمه « فانيا » حال است از « لفظ » و ضمير در « فيه » به معنا راجع است .

قوله : فناء الوجه فى ذى الوجه : كلمه « فناء » منصوب است تا مفعول مطلق نوعى باشد براى « فانيا » .

قوله : و معه كيف يمكن الخ : ضمير در « معه » به فناء لفظ در معنا راجع است .

قوله : معنى آخر معه كذلك : ضمير در « معه » به معنائى كه لفظ در آن فانى است عود مىكند و مراد از « كذلك » فناء لفظ در معناى ديگر مىباشد .

قوله : مع استلزامه للحاظ آخر : ضمير در « استلزامه » به « كون معنى آخر مرادا » عود مىكند .

قوله : غير لحاظه : يعنى غير از لحاظ لفظ نسبت به معنائى كه در آن فانى شده .

قوله : كذلك : يعنى بنحو فناء وجه در ذو الوجه .

قوله : فى هذا الحال : كلمه « فى هذا » متعلّق است به « غير لحاظه » .