تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٠

نكته دوّم در حكم هريك از انحاء

آن مىباشد .

قوله : فيكون جزءا له : ضمير در « يكون » به شىء و در « له » به مأمور به عود مىكند .

قوله : و داخلا فى قوامه : يعنى قوام و تحصّل مأمور به .

قوله : و اخرى بان يكون خارجا عنه : ضمير در « يكون » به شىء و در « عنه » به مأمور به راجع است .

قوله : لكنّه كان ممّا لا يحصل الخ : ضمير در « لكنّه » به شىء راجع است .

قوله : المأخوذة فيه : ضمير در « فيه » به مأمور به عود مىكند .

قوله : بدونه : يعنى بدون شىء معتبر .

قوله : فيكون من مقدّماته : ضمير در « يكون » به شىء و در « مقدّماته » به مأمور به راجع است .

مؤلّف گويد :

شرط را از مقدّمات خارجى و جزء را از مقدّمات داخلى مأمور به نامند .

قوله : بان يكون ممّا يتشخّص به : ضمير در « يكون » و « به » به شىء راجع است .

قوله : عنوانه : يعنى عنوان شىء .

قوله : و ربّما يحصل له بسببه مزيّة او نقيصة : ضمير در « له » به مأمور به و در « بسببه » به شىء راجع است .

قوله : و دخل هذا فيه : مشار اليه « هذا » قسم سوّم بوده و ضمير « فيه » به مأمور به راجع است .

قوله : باحد النّحوين : مقصود شطريّت و جزئيّت مىباشد .

قوله : تشخّصه و تحقّقه مطلقا : ضميرهاى « تشخّصه » و « تحقّقه » به مأمور به راجع بوده و مراد از « مطلقا » اينست كه دخالت چه بنحو شرطيّت بوده