تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٨٥
تحرير و شرح
مكلّف در اينكه يك كفّاره بهعهدهاش آمده يا دو تا كه اگر به يكى اكتفاء كند و در واقع دو كفّاره بهعهدهاش باشد كفّارهاى كه داده صحيح و آن را كه نداده بهعهدهاش باقى مىماند .
متن : و قد انقدح بذلك انّ الرّجوع الى البراءة او الاشتغال فى موارد اجمال الخطاب او اهماله على القولين ، فلا وجه لجعل الثّمرة هو الرّجوع الى البراءة على الاعمّ و الاشتغال على الصّحيح و لذا ذهب المشهور الى البراءة مع ذهابهم الى الصّحيح .
و ربّما قيل بظهور الثّمرة فى النّذر ايضا .
ترجمه :
نظريّه مرحوم مصنّف درباره ثمرهاى كه ذكر شد
نظريّه مرحوم مصنّف درباره ثمرهاى كه ذكر شد
از تقريرى كه گذشت روشن شد كه در صورت اجمال خطاب يا اهمالش بنا بر هر دو قول ( صحيحى و اعمّى ) مىبايد به برائت رجوع كرد ، بنابراين وجهى ندارد كه ثمره بين اين دو قول را در اين بدانيم كه اعمّى به برائت و صحيحى به اشتغال رجوع مىنمايد و لذا ملاحظه مىشود كه مشهور از علماء با اينكه صحيحى هستند در مورد جزء يا شرط مشكوك به برائت مراجعه مىكنند .
برخى از ارباب دانش گفتهاند :
ثمره بين دو قول در مورد « نذر » ظاهر مىگردد .
تحرير و شرح
تحرير و شرح
مرحوم مصنّف در عباراتى كه ذكر شد به دو نكته اشاره فرموده كه ذيلا شرح داده مىشود :