تفسير جوامع الجامع (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٥

تفسير :

2 - رسيدن به سن پانزده سالگى .

3 - روييدن موى زهار .

فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً ؛ و اگر از آشنايى آنان با راههاى تصرف در مال ، آگاه شديد و آنها را شايسته در دين و آماده براى اصلاح مال يافتيد .

فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ ؛ پس اموالشان را به آنان بدهيد .

« حتى » [ در جملهء « حَتَّى إِذا بَلَغُوا » ] همان است كه پس از آن جمله واقع مىشود و جملهء پس از آن شرطيه است ، زيرا « إذا » متضمّن معناى شرط است و جملهء فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ ، كه مركب از شرط و جزاء است ، جواب براى شرط اوّل واقع شده است . و گويى گفته شده : يتيمان را تا زمان بلوغ و هنگامى كه مشاهده شود بر اثر رشد فكرى استحقاق دريافت اموالشان را دارند ، بيازماييد .

« إِسْرافاً » يا مصدر و در موضع حال است ؛ يعنى : « مسرفين مبادرين كبرهم » يا مفعول له و معنايش اين است كه شما به علت اسراف كردن و شتاب كردن در بزرگ شدن يتيمان ، در مصرف اموال آنان كوتاهى مىكنيد .

وَ مَنْ كانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ؛ آن عده از سرپرستان ايتام كه متمكّن و بىنياز باشند ، بايد از تصرف در اموال يتيمان خوددارى و از دارايى خود استفاده كنند و به منظور مهرورزى به يتيم و باقى گذاردن مالش به ثروتى كه خداوند روزى آنان كرده ، قناعت كنند .

وَ مَنْ كانَ فَقِيراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ ؛ و سرپرستانى كه فقير و نادار باشند ، بابت حق الزّحمهء خود مىتوانند با رعايت احتياط در تعيين مقدار آن ، به اندازهء قوت و غذاى خود بردارند ، و گفته‌اند : به مقدار نيازمندى و كفايت خود به عنوان قرض بردارند .

فَإِذا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ ؛ و هر گاه يتيمان صلاحيّت پيدا كردند و مالشان را به آنها تحويل داديد ، شاهد بگيريد بر اين كه آنها اموالشان را دريافت كرده‌اند . تا بعد دچار تهمت نشويد .