تفسير جوامع الجامع (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٠

تفسير :

يك شتر مىشدند و تنها دو اسب به همراه داشتند ، يكى اسب « مقداد بن عمرو » و ديگرى اسب « مرثد بن أبى مرثد » بود .

عدد مسلمانان در « بدر » 313 نفر بود كه از اين تعداد 77 نفر از مهاجران و 236 نفر از انصار بودند . و پرچمدار رسول خدا ( ص ) و مهاجران علىّ بن ابى طالب ( ع ) و پرچمدار انصار ، « سعد بن عباده » بود .

سلاحى كه مسلمانان به همراه داشتند عبارت بود از :

1 - 6 عدد زره .

2 - 8 قبضه شمشير .

3 - 70 شتر .

در حالى كه مشركان در حدود 1000 نفر بودند و 100 است به همراه داشتند .

« بدر » در اصل نام مردى بود كه در سرزمين ميان مكّه و مدينه چاه آبى داشت ، از اين رو آن سرزمين به نام او « بدر » خوانده شد « 1 » .

فَاتَّقُوا اللَّهَ ؛ از خدا بپرهيزيد و در اطاعت از رسولش پايدارى كنيد .

لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ؛ شايد شكرگزار نعمت نصرتى باشيد كه خداوند به شما ارزانى داشت .

إِذْ تَقُولُ ؛ خطاب به پيامبر ( ص ) است و در آن دو احتمال وجود دارد :

1 - ظرف باشد براى « نصركم » و اين در صورتى است كه پيامبر ( ص ) در روز بدر به مسلمانان فرموده باشد : آيا كافى نيست كه سه هزار نفر از فرشتگان به يارى شما بشتابند ؟

2 - « بدل » دوّم از « إذ غدوت » باشد ، بنا بر اين كه پيامبر در روز « احد » به مؤمنان بشارت داده باشد كه اگر از فرمان او سرپيچى نكرده و پايدارى نشان دهند ،

( 1 ) - « بدر » از نظر ريشه لغت به معنى پر و كامل است ، از اين رو ماه شب چهارده را « بدر » مىنامند . م - .