تفسير جوامع الجامع (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤١٠

تفسير :

خويش را خواند و عرض كرد ، خداوندا ! از ناحيهء خود فرزند پاكيزه‌اى ( نيز ) به من عطا فرما كه تو دعا را مىشنوى . ( 38 )

و هنگامى كه او در محراب ايستاده مشغول نيايش بود ، فرشتگان او را صدا زدند كه خدا تو را به يحيى بشارت مىدهد ( كسى ) كه كلمهء خدا ( يعنى مسيح ) را تصديق مىكند و آقا و پارسا و پيامبرى از صالحان خواهد بود . ( 39 )

تفسير :

تفسير :

هُنالِكَ ؛ يعنى در آن مكان ، جايى كه زكريّا در محراب مسجد نزد مريم نشسته بود ، يا در آن هنگام ، كلمه « هنا » و « ثم » و « حيث » گاهى استعاره از زمان مىباشد .

هنگامى كه زكريّا شايستگى و مقام و منزلت مريم را نزد خداوند مشاهده نمود ، آرزو كرد كه او نيز از همسرش ، ايشاع ، فرزندى مانند فرزند خواهرش « حنه » [ مادر مريم ] داشته باشد ، گرچه همسر او عقيم و نازا بود .

قالَ رَبِّ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً ؛ گفت پروردگارا فرزندى مبارك و متّقى و پاك و سالم به من عطا فرما . « طيبة » به اعتبار « ذرية » مؤنّث آورده شده است .

و « ذرية » بر فرد و جمع ، هر دو اطلاق مىشود .

إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاءِ ؛ تو اجابت كنندهء دعايى .

فَنادَتْهُ الْمَلائِكَةُ ؛ ( فرشتگان ندايش دادند ) . گويند جبرئيل به او ندا داد ، و « ناديه » به صورت مذكّر و با « امالة » [ يعنى مايل بودن فتحه به كسره ] نيز قرائت شده است .

أَنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكَ ؛ « ان » در اين جا دو جور قرائت شده :

1 - « ان اللَّه » به فتحه بنا بر اين كه تقدير آن « بان اللَّه » باشد .

2 - « ان اللَّه » به كسره ، بنا بر اين كه اين جمله گفته ملائكة باشد و يا اين كه « نداء » را نوعى سخن بدانيم .

« يبشرك » به فتح ياء و به تخفيف از « بشره يبشره » نيز قرائت شده است .

« يحيى » اگر از اسامى عجم باشد ، غير منصرف است ، چون اوّلا : « معرفه » و