تفسير جوامع الجامع (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٧٤

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 129 ]

نسبت به خودت بيفزا .

وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ ؛ پروردگارا بعضى از فرزندان ما را جماعت موحد و منقادى قرار بده .

« من » براى « تبعيض » يا براى « تبيين » است . مانند « من » در آيهء شريفهء : وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ . . . ؛ « خداوند به كسانى كه از شما بندگان - به خدا و حجّت عصر ( ع ) - ايمان آورد وعده فرموده و . . . » ( نور / 55 ) .

از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود : « منظور از « امّت » در اين آيه تنها بنى هاشم هستند » .

وَ أَرِنا مَناسِكَنا . . . پروردگارا ، ما را از اعمال حج آگاه كن تا عبادت خود را به مقدارى كه توفيق به ما دادى انجام دهيم .

« ارنا » به سكون را ( ارنا ) نيز قرائت شده ، از باب قياس بر « فخذ » كه « فخد » هم خوانده شده است . و ليكن اين نوع قرائت متروك و نادر است مگر اين كه به اشمام كسره قرائت شود .

وَ تُبْ عَلَيْنا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ؛ توبه ما را بپذير ، تو توبه پذير و نسبت به بندگان خود داراى رحمت هستى .

در منظور از اين جمله دو وجه گفته شده است :

1 - اين جمله براى تحقق بندگى و انقطاع كامل در مقابل خداوند است [ و اين سخن از ابراهيم و اسماعيل صادر شده است ] تا مردم ديگر از آنها پيروى كنند .

[ اين وجه صحيحتر به نظر مىرسد ] .

2 - منظور ابراهيم و اسماعيل درخواست توبه پذيرى از خداوند نسبت به ستمكاران ذريّه خود بوده است .

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 129 ]

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 129 ]

رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ يُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ( 129 )