تفسير احسن الحديث (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٩٠

كلمه‌ها

ابى : اباء به معنى امتناع شديد و خوددارى است .

رغدا : فراوانى « رغد عيشه رغدا : طاب و اتسع » .

شجرة : شجر مطلق درخت ، شجره واحد آن است ( يك درخت ) .

ازلهما : زلل : لغزيدن ، ازلال . لغزانيدن ، خواه لغزيدن ظاهرى باشد مثل لغزيدن از كوه ، يا معنوى باشد مثل خطا رفتن . مراد از آن در آيه معناى دوم است .

ابليس : ابلاس به معنى يأس و نوميدى است ، ظاهرا شيطان را از آن ابليس گفته‌اند كه از رحمت خدا مأيوس است ، به قول بعضى آن غير عربى است .

اهبطوا : هبوط به معنى پائين آمدن است نظير نزول و وقوع ، گاهى به معنى دخول و حلول آيد « هبطنا بلدا كذا » يعنى به فلان بلد وارد شديم و از آن است اهْبِطُوا مِصْراً . . . بقره / 61 يعنى به شهرى وارد شويد .

مستقر : اسم مكان است . قرارگاه و محل استقرار . اصل آن قرار و قر به معنى ثبوت مىباشد .

متاع : هر آنچه از آن بهره برده شود . هر آنچه از آن لذت برده شود ، به عبارت ديگر مطلق مال دنيا كه از آن بهره‌بردارى شود ، گويند :

اصل آن متوع يعنى امتداد و ارتفاع است متاع هم مصدر به كار رفته و هم اسم .

تلقى : اخذ و تفهم « تلقى » اخذ كرد .

تواب : توب به معنى رجوع و برگشتن است . همچنين است توبه و متاب .

تائب رجوع كننده و تواب بسيار رجوع كننده است .

اصحاب : جمع صاحب به معنى رفيق است .